આઈ સોનબાઈ માં

કાળી અંધારી કાંઈ સૂઝે નહીં, એવી વર્ણ માથે પડી રાત;

જાગતી જ્યોતું મઢડા ટીંબે, આઈ ઊગી પ્રભાત

લાખ હર લોબડિયાળી, ભજું તુંને ભેડિયાવાળી

સોનલ મા આભ કપાળી, પોતાવટ પાળવાવાળી

ચારણોનાં સત છૂટવા લાગ્યા, ને પાપે કર્યો પેસાર;

કારવાં સામા કળિયુગ સામે, સિંહ સમો એ હુંકાર

ઊભી આખા જુગ ને ખાળી, પોતાવટ પાળવાવાળી

સોનલ મા આભ કપાળી, પોતાવટ પાળવાવાળી  

મઢડા ટીંબે નોતર્યા માડી, ચારણો શાખ પ્રશાખ;

રજ ઊડી અને આભ ઢંકાણું, એની સૂરજ પૂરે છે શાખ

ઉગમણા ઓરડાવાળી, ભજું તુંને ભેડિયાવાળી

સોનલ મા આભ કપાળી, પોતાવટ પાળવાવાળી